« ما جن و انس را جز اين كه مرا پرستش كنند نيافريديم » . خداوند دنيا را محل كسب و تجارت آخرت قرار داده است و سرمايه آن تجارت را اعمال صالح و وقت آن را مدت عمر مقرر فرموده . اين مدت نسبت به آنچه كه كسب مىشود و آن عبارت است از سعادت ابدى است جدا كوتاه است . پس اگر مشغول كسب اين تجارت شوى و مانند مردان بزرگ بيدار باشى و همانند مردان دلاور كمر همت ببندى و به كار خود اهتمام‌ورزى اميد است كه به نصيب و بهره خود نايل گردى پس عمرت را در اهتمام به غير آنچه كه براى آن خلق شدى ضايع مكن و اوقات شريف عمرت را غنيمت بشمار و گر نه عمرت از بين مىرود و فايده‌اى عايدت نمىگردد . زيرا غايب عود نمىكند و ميت بازگشت نمىنمايد ( يعنى عمر از دست رفته برنمىگيرد ) و از سعادتى كه براى آن خلق شدى محروم مىگردى . و وقتى ( در آن جهان ) درجات سابقين و پيشتازان را ببينى و منازل آنها را مشاهده نمايى در حسرت مغبونيت ( محروميت ) دائمى فرو مىروى و هيچ گاه حسرتت تمام نمىشود ( چون قابل جبران نيست ) . در حالى كه خودت در انجام صالح كوتاهى كردى و خود را از اين تجارت پرسود محروم نمودى . بنا بر اين آن درد و رنج كوتاه مدت دنيا را با اين درد و رنج‌هاى دراز مدت بىپايان قيامت مقايسه كن و هر كدام از اين دو كه برايت